BUDAPEST SHORT FACE - Budapesztański Krótkodzioby - POLISH OWLS - Mewka Polska | Gołębie ozdobne, gołębie krótkodziobe, mewki, mewki polskie, maściuchy - hodowla gołębi ozdobnych


Idź do treści

Katar zakaźny - hodowla gołębi - www.mewkapolska.pl

Choroby gołębi


Katar zakaźny

Choroby układu oddechowego często bywają łączone, a ich wybuch może być wynikiem wspólnego działania patogenów oraz czynników obecnych w otoczeniu gołębnika, które obniżają odporność gołębi na zarażenie.

Patogeny:

Drzwi do infekcji otwiera mykoplazma oraz wirusy, jak również grzyby i trichomonady. Obniżają one odporność gołębi i stwarzają warunki do rozwoju i namnażania się bakterii takich jak pasteurella, kokcydia oraz E. coli. Te wtórne bakterie wywierają wpływ na obraz kliniczny widzialnych i słyszalnych objawów kataru (sapanie).
Katar nie zawsze bywa spowodowany działaniem patogenów. Bardzo często powoduje go nieodpowiednia wentylacja i systemy wietrzenia, zaś przeciągi, niedostatek tlenu oraz wysokie stężenie szkodliwych gazów i kurzu w gołębniku obniżają odporność gołębi, znacznie zwiększając ich podatność na infekcje.

Objawy choroby:

Na początku hodowca zauważa kichanie oraz wodnistą wydzielinę z nosa, która w ostrej fazie choroby gęstnieje i nabiera barwy żółtobrązowej. Jednocześnie pogarsza się kondycja ptaków, zmniejsza się ilość spożywanej karmy oraz wody, następuje przerwa w pierzeniu, a ptaki stają się niechętne do lotu. Korale i narośl dziobowa nabierają szarej barwy, a gołąb zaczyna drapać się po głowie i nosie. Po otwarciu dzioba widać nitki śluzu między tylną częścią języka
a podniebieniem. Inne objawy kliniczne to zaczerwienienie i opuchlizna błony śluzowej gardła.
W zaawansowanym stadium choroby w rejonie krtani tworzą się białożółte ogniska, zaś procesy zapalne przenoszą się do tchawicy i dolnych dróg oddechowych (worki powietrzne).

Rozpoznawanie choroby:

Katar zakaźny zwykle diagnozuje się na podstawie zachowania chorych gołębi, zmian zapalnych w rejonie głowy oraz dróg oddechowych oraz charakterystycznych odgłosów przy oddychaniu (sapanie).
W przypadku podejrzenia choroby zaleca się badanie przez lekarza weterynarii oraz wykrycie patogenów poprzez badania bakteriologiczne.

Likwidacja czynników obniżających odporność i przyczyny stresu:

Oględziny gołębnika (wentylacji i wietrzenia), stopnia jego zatłoczenia oraz poziomu kurzu
w powietrzu.
Aby zmniejszyć ilość bakterii przenoszących się drogą powietrzną należy dwa razy dziennie spryskiwać gołębnik czynnym roztworem chevi-air (około 5 przyciśnięć pompki na sekcję: unikać tworzenia się kropel na ścianach).
Roztwór czynny = 60 mi (3 dozowniki) na 2 litry wody.

Nie podawać gołębim karmy zawierającej wapń (np. żwirku) podczas leczenia, ponieważ wapń wiążę chlorotetracyklinę zmniejszając jej skuteczność.
Nie pozwalać zarażonym gołębiom na swobodne loty. Nie podawać wody do kąpieli.




Powrót do treści | Wróć do menu głównego